مجتبی گهستونی: یکی از خصوصیات گردشگری تنوع آن است. در این میان گردشگری تاريخي، فرهنگي و طبيعي، از قابليت و توان بالايي براي رشد و توسعه برخوردار است. گردشگری هنری در ایران چندان مورد توجه قرار نگرفته است.در هر گوشه و کنار کشور ما انواع جشنواره هاي فرهنگي وهنري برگزار می شود که بازدیدکنندگانی به دیدن آن می روند که در این میان بخشی از آن افراد را گردشگران خاص تشکیل می دهند.

مدتی است که شروع کرده ام گردشگران ورودی به خوزستان را به خاطر سلایق هنری که دارند، به برگزاری تورهای هنری و فرهنگی راغب کنم. دیدار با هنرمندانی شاخص در حوزه سینما، تئاتر، تلویزبون که نقش های ماندگاری ایجاد کرده اند از جمله برنامه های من خواهد بود. بازدید از لوکیشن هایی کهفیلم هایشاخصی در آن مکان با حضور فلان بازیگر و هنرپیشه مرد و زن برگزار شد برای بسیاری جذاب خواهد بود.

حتما گردگری که به خوزستان می آید را به دیدن محلی که بازیگران سریال مختارنامه، مسافر ری در آن هنرنمایی کرده اند را نشان خواهم داد. حتما علاقمندان به فیلم های قدیمی را به محل فیلم های کندو، غریبه، خروس، به نام پدر، عروس آتش و...

یادم نمی رود که در طول دو سال گذشته این ایده من باعث شد تا لوکیشن چندین فیلم کوتاه و بلند مشخص شود. وقتی استاد ارجمند فرهاد ورهرام به خوزستان آمد با مشاهده صدهها عکس اختصاصی و بازدید از محل لوکیشن سه فیلم کوتاه خود را انتخاب و در نهایت فیلم های مستند خود را ساخت. یا احمدرضا بشیری را در تمام مدت بازدید از لوکیشن مکان های قدیمی همراهی کردم و در نتیجه دهها ساعت فیلم از این اماکن تولید گشت و هم اکنون فیلم مراحل پایانی خود را طی می کند.سال گذشته بود که احمد رضا درویش را در خوزستان برای بازدید از آبشاری که باید در سریال روز رستاخیز مورد استفاده قرار می گرفت همراهی کردم.

راستی شما هم خواستید به خوزستان بیایید من شما را علاوه بر مشاهده اماکن تاریخی و طبیعی با گردشگری معنوی، فرهنگی و هنری آشنا می می کنم.

مثلا اگر به شوشتر آمدید حتما شما را به دیدن محل فیلمبرداری فیلم خروس  با شرکت سعید راد و داود رشیدی می برم. این فیلم روایت و داستان مناسبی نداشت اما آنچه که می توان به آن اشاره کرد و اکنون به همین دلیل فیلم ویدیویی آن در شوشتر دست بدست می گردد و هنگام نمایشش همه سکوت را بر می گزینند و غرق تصویر می شوند!توجه به میراث فرهنگی و آثار باستانی و پیشینه تاریخی شوشتر است .

به گفته علی سوار نژاد میدان عبدالله بانو که محل مبارزه خروس بازان در این فیلم است با تعبیه اماکنی مثل قهوه خانه مشتی و سکوی جدال خروسها دیدنی و لذت بصری خاصی داشت و اکنون اثری از آن یافت نمی شود و حمله مدرنیسم و ساخت و سازهای جدید و ایجاد خیابان برای حل مشکل ترافیک!!ساختار میدان و بافت قدیم را برهم زده است هر چند گره ای از ترافیک کور شوشتر را این خیابان حل نکرد! .نمایش زیبایی و هوشمندی معماران در آن میدان کاملا" عیان بود البته مخالفتی با عمران و آبادانی و بکارگیری شیوه های نو در ساختمان و استفاده بهینه از امکانات ندارم اما اعتقاد دارم باید خودمان باشیم و در هر زمان به خودمان و فردایمان بیندیشیم و علم و تکنولوژی وصنعت را در خدمت فرهنگ بگیریم .

امامزاده عبدالله شوشتر که بارها هنر پیشه نقش اول فیلم به زیارت آنجا می رود و با نمایش پلانهایی از قبرستان سابق و ورودی قدیمی امامزاده و ضریح آن مخاطب را متوجه یک اثر فاخر در شوشتر می نماید حتی فرشهای موجود در امامزاده که بارها گامهای بازیگران را روی آنها نمایش می دهد جلوه ای از هنر و هنر مندی مردم را بخوبی آشکار می سازد 

محل سکونت و زندگی آدمای فیلم خانه های قدیمی با طاقهای هشتی و طاقچه های بلند و ایوان و پله خشتی انتخاب شده بود و نوع پوشش آنها متناسب با فرهنگ ایرانی و ریشه در تاریخ بومی داشت و این انتخابها با اصل داستان شاید همخوانی نداشتند اما یک پیام می دادند که این فیلم ایرانی ست و ایران سرزمینی زیباست و با تکیه بر غنای این فرهنگ پیام را القا می نمودند که البته پذیرفتنی تر بود و امروزیها می توانند به این معماری که متعلق به ابا و اجدادشان است ببالند  .